Archief
Alle gedane producties + affiche en recensie op volgorde onder elkaar.
2011/2012 - Stucwerk
Tekst: Jurre Bussemaker, naar een idee van SheiLa Lever.
Regie: Teuntje Klinkenberg
Spel: Evert van der Meulen en Sheila Lever
Uit recensie Leidsch Dagblad:
"Huiskamerdrama aan Plantsoen"
Je zit in de kamer-en-suite waar zich een klein huiskamerdrama afspeelt. Dichter kun je er niet bovenop zitten. Als toeschouwer. We stappen als toeschouwers in de wereld van een echtpaar, dat het verlaten van het ouderlijk huis door de laatste dochter aangrijpt voor een opknapbeurt van het lege nest. Het huis staat op zijn kop en tot overmaat van ramp willen de twee ingehuurde Polen niet erg meewerken.
"Sheila Lever en Evert van der Meulen acteren vol vuur"
"Het toneelstuk is speciaal voor deze plek geschreven door Jurre Bussemaker. De teksten zijn puntig, bekken lekker en zijn humoristisch zonder kolderiek te worden. "De meerwaarde van ‘Stucwerk’ zit ‘m vooral in de huiskamersetting"
2010 - Benefietvoorstelling voor stichting Le Shan
Tekst: Sheila Lever
Regie: Sheila Lever
Spel: Sheila Lever en Lies Heemskerk
Benefietvoorstelling voor de Le Shan stichting in schouwburg was groot succes?
Sheila Lever van Het Plantsoentheater was verantwoordelijk voor de regie én samen met actrice Lies Heemskerk presenteerde zij deze speciale theater/muziekavond, waarin de (fantastische) artiesten belangenloos optraden: René van Kooten, Olaf& Jasper, Sanne Wallis de Vries, Franc Veeger en band, studenten Academie Muzikaal Talent.
Uit de pers:
"De diverse acts werden 'aan elkaar geacteerd' door Sheila Lever en Lies Heemskerk die dat op onnavolgbare wijze deden"
2009 - Nuova Grande Victorine
Tekst: Ger Beukenkamp
Regie: Ad van Kempen
Spel: Sheila Lever en Eva Smid
Recensie:
(Leidsch Dagblad)
Plantsoentheater geeft masterclass vernederen. Nuova Grande Victorine past goed bij de mogelijkheden van het Plantsoentheater; klein bezet, niet te lang, smaakvolle setting, geen ingewikkeld decor.
2008 - Affiche Brasserie La Mére
:
Tekst: Tineke Endema, naar een idee van Sheila Lever
Regie: Sheila Lever; Speladvies Monique Kuipers
Spel: Sheila Lever en Lies Heemskerk
Recensie:
(Leidsch Dagblad)
'Intiem en vilein drama in veilinghuis'
'Brasserie La Mère verrukkelijk en een beetje genant'
Lever trekt al haar vilein uit de kast, chanteert en speelt de vermoorde onschuld, gaat kortom tot het schandalige uiterste om te winnen. Heemskerk biedt goed weerwerk, ook zij weet feilloos de zwakke plekken te raken door met een uitgestreken gezicht de meest verschrikkelijke dingen te debiteren. Maar tegen madame Charonne zou iedereen het afleggen!!
2008 - De Minnaar:
Tekst: Harold Pinter
Regie: Ad van Kempen
Spel: Sheila Lever en Filip Bolluyt
Recensie:
(Leidsch Dagblad)
'Met deze tweepersoons Pinter viert Het Plantsoentheater zijn jubileum.'
'Het Plantsoentheater werd een aanwinst voor het Leidse theaterleven. Meer nog dan op kleine podia profiteer je van hét sterke punt van toneel: de fysieke en kwetsbare aanwezigheid van de spelers.'
'Een jubileumvoorstelling die er zijn mag. Goed gekozen bij de locatie.'
2007 - De Erfenis:
Tekst: Tineke Endema, naar een idee van Sheila Lever
Speladvies: Monique Kuipers
Spel: Sheila Lever, Ellis van Maarseveen
Recensie:
(Leidsch Dagblad)
'Spel van actrices in 'De Erfenis' kan alleen nog maar groeien'.
Zet twee vrouwen tegenover elkaar, die dezelfde man 'gedeeld' hebben, en je krijgt bijna als vanzelf theatraal vuurwerk. De manier waarop in 'De Erfenis' de tweestrijd wordt opgediend, blijft mede door de toegepaste ironie wel geserreerd.
De locatie van het veilinghuis biedt niet alleen een passende ambiance, Het gaat nog een stap verder: alles draait om een ter veiling aangeboden saffier: de Padparadja. De aanleiding voor deze ontmoeting is dus niet toevallig op deze plek. De veiling is bijna de motor van het helder geconstrueerde verhaal, dat kleine wendingen bevat die de spanningsboog tot het einde toe intact houden. Spelmateriaal waar actrices van kunnen smullen. En je ziet Sheila Lever als de weduwe en Ellis van Maarseveen als de minnares daarvan genieten. Een sterke productie die alleen nog maar kan groeien.
2007 - Blank Uitschot:
Tekst: Eva Keuris
Regie: Sheila Lever en Monique Kuipers
Spel: Mirthe Klieverik, Erol Stuik en Mirjam Hegger
Recensie:
(Leidsch Dagblad)
'Ongeluk als luxe bij het Plantsoentheater'
'Met eenvoudige middelen creëert schrijfster Eva Keuris een gegeven waarin het spelelement zo dominant is dat je niet meer weet wat je wel of niet moet geloven. De twee jonge acteurs jongleren behendig met de meerduidigheid van de motieven van hun personages. Het door en door verwend- zijn wordt wel uitvergroot, maar niet overdreven. Daar tegenover staat passend introvert spel van moeder Mirjam Hegger'.
2006 - Carita:
Tekst: Gerard van Kalmthout, naar een idee van Sheila Lever
Regie: Gerard van Kalmthout
Spel: Sheila Lever en Steve Hooi
Recensie:
(Leidsch Dagblad)
'Compact stuk bij Plantsoentheater'
Het stuk ontleent zijn zeggingskracht aan de compacte wijze waarop de zoektocht naar het verleden zich ontrolt en tamelijk rechtstreeks naar een ontknoping toe werkt. Het spel is afstandelijk en hevige emoties zijn niet aan de orde. Juist die terughoudendheid komt de zeggingskracht ten goede. Puur maatwerk dat speciaal voor deze spelers in deze setting is gemaakt.
2005 - Rembrandts Engelen:
Tekst: Gerard van Kalmthout
Regie: Gerard van Kalmthout
Spel: Sheila Lever en Renske van der Sluis
Recensie:
(Leidsch Dagblad)
'Broos fundament voor Rembrandts Engelen'.
Twee vrouwen in Rembrandts leven: Saskia van Uilenburgh en Hendrickje Stoffels. Ditmaal speelt Het Plantsoentheater in één van de schildersateliers in Ars Aemula Naturae. Gérard van Kalmthout die dit stuk in opdracht van het Plantsoentheater heeft geschreven, doet een poging de samenkomst van beide vrouwen luchtig te introduceren. Die lichte, soms ironische toon probeert actrice Renske van der Sluis consequent vol te houden. Haar tegenspeelster Sheila Lever is wat strenger en serieuzer van toonzetting. Zo zijn er meer aspecten in deze voorstelling die op de een of andere wijze niet lijken te kloppen of onduidelijk blijven. Het Plantsoentheater durft artistieke risico's te nemen. Helaas is het fundament van deze voorstelling erg broos.
(uit: Oegstgeester Courant)
'Fascinerend bezoek van Rembrandts overleden vrouw aan maîtresse'.
Dit prachtige stuk gespeeld in het schildersatelier van Ars Aemula Naturae door Renske van der Sluis en Sheila Lever en geschreven door Gérard van Kalmthout. De vrouwen van Rembrandt praten, verleiden, roddelen, drinken een borrel en merken dat ze veel gemeen hebben. Twee vrouwen, een dode en een jonge levende, wat hebben ze elkaar te vertellen? Wat leveren ze in? Wat delen ze, wat delen ze niet? Een boeiende voorstelling van begin tot eind.
2005 - Terreur:
Tekst: Jean Claude Grunberg vertaald door Rob Scholten
Regie: Bart Vieveen
Spel: Sheila Lever en Johan van Amerom
Recensie:
(Leidsch Dagblad)
'Terreur bevredigt naar volle tevredenheid'
Het stuk past uitstekend in de ruimte. Bart Vieveen laat de acteurs geen poging doen om een verslag van een alledaags voorval realistisch te spelen. De dialoog is gestileerd, broeierig; een beetje als een tango. Johan van Amerom en Sheila Lever hebben samen heel wat regie- en acteerervaringen en dat merk je!
2004 - Eef & Ad op oorlogspad:
Tekst: Bart Vieveen
Regie: Bart Vieveen
Spel: Sheila Lever en Erik Siebel
Recensie:
(Oegstgeester Courant)
'Een realistisch drama in de intimiteit van de huiskamer'
De intieme sfeer van de huiskamer maakt dit drama realistischer dan wanneer je dit gezien zou hebben in de schouwburg. De ambiance is belangrijk. Hoe het zakelijk leider en actrice Sheila Lever steeds weer lukt dit te regelen is wel heel bijzonder. Wij zijn voyeurs van dit familiedrama. Zo voelt het ook. Je kunt onmogelijk weg uit de kamer, de spanning is te snijden, je wilt niets missen. Het spel is fantastisch. Je wordt meegezogen in de ellende van dit pathetische echtpaar.
2004 - Anna en de Wolvenman:
Tekst: Bart Vieveen
Regie: Bart Vieveen
Spel: Sheila Lever en Erik Siebel
Recensie:
(Leidsch Dagblad)
'Siebel schittert in intrigerend tweeluik Plantsoentheater'
Als Anna & de Wolvenman iets duidelijk maakt, dan is het wel de overvloed aan tegenstellingen en paradoxen die rondom Sigmund Freud hangen. In een- ook technisch hoogst ingewikkelde construcie behandelt het Plantsoentheater twee van zijn fameuze ziektegeschiedenissen.
Een paar angstaanjagende sterke momenten blijven je bij uit het Annaverhaal: de ogen en de wenkbrouwen op het scherm, het suggestieve einde van het vervormde sprookje van Roodkapje, Levers confronterende kleine meisjesgedrag bij het nummer 'Ich will' van Rammstein.
Het 'college' van de Wolvenman, een schitterende dubbelrol van Erik Siebel in de collegezaal, waarbij hij Levers spel in de andere zaal gebruikt om eens een echte therapeutische sessie te laten zien, is beeldend en humoristisch bovendien. Beide stukken vallen als puzzels in elkaar, worden patiënten van vlees en bloed, krijgen de tegenstellingen en paradoxen in de aanpak van Freud hun fascinerende kracht.
2003 - Open Huwelijk:
Tekst: Dario Fo
Regie: Ad van Kempen
Spel: Sheila Lever, Theo de Groot
Recensie:
(Leidsch Dagblad)
'Genadeloos kijkje in de huiskamer'
De toeschouwers krijgen een genadeloos kijkje in de huiskamer. Vooral Sheila Lever weet als vrouw des Huizes het publiek aan haar kant te krijgen. Met haar grote, wanhopige ogen is ze heel goed in het communiceren met de 'zaal'. De opzet van de voorstelling werkt. Dat is naast het overtuigende spel van de acteurs ook voor een belangrijk deel te danken aan de levensechte entourage. 'Dit drama komt heel dichtbij'
2003 - Kwelling 1 & 2:
Tekst: Herman Heijermans (1) en Tjeerd Bischoff (2)
Regie: Ad van Kempen
Spel: Sheila Lever, Barbara Gozens en Leo Hogenboom
Recensie:
(Leidsch Dagblad)
'Een bijzonder miniatuurtje aan het Plantsoen'
Echter dan echt kan het decor niet zijn. Theater in de huiskamer. Een leuk initiatief, omdat het niet alle dagen voorkomt en omdat het stuk zich er erg goed voor leent. Wat positief opvalt, is de eenheid van het circa drie kwartier durende stuk waaraan twee verschillende schrijvers hebben geschreven. Deel 1 door H. Heijermans en deel 2 door Tjeerd Bischoff. Het oogt eigentijds en slechts door één man geschreven. Het spel is plezierig to the point en past precies in dit opmerkelijke miniatuurtje. Stuk, spel en ambiance vallen mooi samen.